A rúa, fonte de vivencias,lugar de paso e de paseo para as almas que nela buscan as últimas ofertas da tempada,ou quizáis, as primeiras novas do día. A rúa,
centro de interaccións químicas en que se mergullan tempo e espazo cun propósito que se nos escapa das mans cheas de papeis,
bolsas...ou sinxelamente, mans que non se atopan a unha coa outra por mor dun bico
non dado no momento axeitado. A rúa, teatro de máscaras, teatro dos soños diría algún, teatro a secas digo eu. É neste teatro onde decidín
plantar a miña cámara de fotos,esa prolongación artificial do meu ollo, e da miña percepción, e recoller testemuña da relación espírito-mercantil que xorde cando unha personaxe anónima se detén
con tranquilidade toureira, e nos ofrece unha paisaxe diferente deste noso hábitat urbano, paisaxe que pasa inadvertida para algúns insomnes, e que para outros
significa un oasis no medio do deserto, oasis sonoro que esperta o neno que levamos dentro, que nos achega a nós mesmos en clave de sol, aínda que só sexa
por unha fracción de segundo, segundo que se converte en eternidade.
Este espacio nace con la intención de ser una extremidad de la metáfora, sin más pretensiones que la voluntad de mostrar poesía a aquellos que se internen en él, a modo de espermatozoides en un óvulo fértil. Los mismos espermatozoides podrán preñar de contenidos al óvulo, generándose así una sinergia creciente y envolvente.
16/11/11
Qué é iso que soa?
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
No hay comentarios:
Publicar un comentario